Newsletter

Get our newsletter!

It seems that you have already subscribed to this list. Click here to update your profile.

Weetjes

 

Turnzaal "De Ware Vrienden"

Midden jaren zeventig kregen wij een tegenslag te verwerken die bijna het einde van onze vereniging betekende. Het zogenaamde zwaard van Damocles viel recht op ons: onze vertrouwde turnzaal, gelegen in het centrum van de stad, zou afgebroken worden. Onze veilige thuishaven, gedurende méér dan 70 jaar moest plaats ruimen voor een modern winkelcomplex.

Gedaan met sloefke jagen gezellig rond het kolenkacheltje te hangen, gedaan met stoffige longen vanwege de dikke kokosmatten, gedaan ook met de eeuwige kibbelpartijtjes tussen ons en Jules maar vooral Madammeke Clock. Gedaan ook met de extra zondagvoormiddag lessen, die gemengd waren en meestal zonder leiding verliepen, en waar wij als toenmalige jeugd natuurlijk geen bezwaar tegen hadden.

Voor het laats konden wij alles nog eens goed bekijken zodat het in ons geheugen gegrift bleef. Iedere muur, ieder toestel zou bij latere verhalen 1.001 herinneringen oproepen.

De grijze cementtegels, die met "koffiedras" geborsteld werden, de groen-gele muren, met verenigingsliefde door Jef Janssens, Bert Blommen en Jacques Venderickx geverfd, met als ultiem kunstwerk onze gekleurde ster in wit-groen erop, de zware balk tegen de achtermuur, onder het wakend oog van Georges Haesen, verder in de hoek het fameuze kacheltje, stille getuige van zoveel straffe verhalen over salto's en eerste liefdes, het kolenkot tenslotte de turntoestellen, allen mooi geordend. De rij begon met 2 (of 3) sportramen, een zelfgemaakt rek met kleine en grote knotsen, verder de herenbrug, een loodzware damesbrug, een kleinere houten brug, 2 bokken, 1 plint, 2 springplanken (waarvan 1 Reuther, een ware luxe in die tijd) en een paard met bogen. Tussen deze toestellen lagen de zware kokosmatten en niet te vergeten, het meest geliefde en waarschijnlijk meest gebruikte toestel van de zaal, namelijk een stel zelf gemaakte blokken voor handenstand. Verder beschikten we over een heus rek, waar onze heren menige "grand-volé" aan draaiden en over een stel ringen, waar in die tijd zonder probleem een "Kris" op uitgevoerd werd. Allemaal stille getuigen van meer dan 70 jaar turngenot en onbaatzuchtige clubliefde. Vanaf nu zou het naders worden. Het was niet alleen definitief adieu aan onze oude turnzaal, maar ook een definitief adieu aan onze traditionele turnfeesten, die steeds door een life orkest werden opgeluisterd, de Hasseltse Sky-liners.

De Sky-liners o.l.v. Bert Dries, waren jaren onze trouwe muzikale steunpilaren.

Gedaan ook met onze balletten en gedaan met het "Grote Bal" dat na ieder turnfeest volgde. Toen pas beseften wij wat we allemaal kwijt raakten. Welke vereniging had een eigen turnzaal en een cinema-zaal met scène ter beschikking? Gelukkig voor ons begon de Stad Hasselt juist in die periode, met het bouwen van sporthallen. Daar vonden wij een nieuw onderkomen. Alles werd anders, maar onze vereniging bleef bestaan.

Fitlink